امروز تهران، ایران بود

امروز تهران یک مدینه فاضله ای شده بود از حضور مردم مبعوث شده ای که در سوگ قائد امت اسلامی بپا خاسته اند.

دریایی از حضور مردم عزاداری که قرار بود جان فدای امامشان باشند، امام امام مهربانی ها جان فدای مردم شریف و لایق ایران زمین شده بود، امامی که همیشه مردم را در اوج عزت، سربلندی و افتخار میخواست، امامی که نشد کمتر از صد خود را برای خاک پاک وطنش بگذارد.

امامی که عزت و سربلندی میهن و مردمش را بر هر چیزی ترجیح می داد.حضور موکب دارهایی که شبانه روز در تکریم مهمانان قائد امت بپا خاسته بودند و موکب خدمت را برپا کرده بودند و خواستار پذیرایی از سیل مردمی بودند که این کشتی نجات را در برگرفته بودند و این مهربانی ها در فنجان های چای دیده می شد.دسته دسته، دسته های عزاداری منسجم و یکپارچه و یک شکل فریاد هایی از اعماق وجود، سرمی دادند و خواستار انتقام بودند.

فریادهایی که ماه محرم و تشییع پیکر مطهر آقای شهید را در هم آمیخته بود و فریاد هیهات من الذله را سر می دادند و ندای ابوالفضل علمدار رایحه ای خوش بو و معطر در فضای مصلای بزرگ تهران بود.کودکانی در بین جمعیت با پدر و مادر هایشان دیده می شوند، کودکانی که ۳۰سال بعد روایتگر شیدایی مردم نسبت به امام شهید شأن خواهند بود، کودکانی که فردا باید پرچم قائد امت را بر بام جهان به اهتزاز دربیاورند، کودکانی که باید از خاک و ناموس این وطن پاسداری کنند و ایران جان را به

اوج عزت و افتخار و سربلندی برسانند. و تصاویر قائد امت که مفهومی از ایستادگی، مقاومت و پایداری در برابر استکبار و زورگویان جهانی را ندا می دهد.تصویر قائد امتی که قرار بود ملت جان فردایش کنند، اما پر واضح است که مهربانی و شفقت امام شهید، باعث شد که خودش جان فدای ملت شود. و رهبر، وعده ی صادق شعارهای مان بود.